Wanneer je als ouder zelf als kind niet hebt mogen huilen, of tekeer gaan of je boosheid uiten, dan zal je innerlijke kind het moeilijk krijgen. Ons innerlijke kind is het deel van onszelf dat alle kindertijdherinneringen heeft opgeslagen. Als we een kind berispen, afleiden, negeren,.. dan hoeven we onze eigen onmacht niet te voelen. In wezen horen we ons eigen innerlijke kind niet.
Als een baby huilt, treedt ons eigen stresssysteem in werking. Ons angstcentrum, de amygdala, is geactiveerd. Het is heel natuurlijk dat we reageren op een noodkreet en dat we willen dat het huilen stopt. Een baby kan communicatief huilen, omdat hij iets nodig heeft: honger, een natte luier, pijn, te koud, te warm,.. Daarnaast huilen baby’s om zichzelf te bevrijden van stress en spanning.
Dan heeft het liefdevolle armen nodig die het huilen gewoon aanvaarden. Om dat te kunnen accepteren, dienen we te leren onze eigen emoties te accepteren, te laten zijn, te bevrijden, zodat we ons veilig voelen bij onszelf en mogen vertrouwen op onszelf.